Kreşe gittiğimden beri bir sürü işaret öğrendim. Artık işaret dilinde kedi, köpek, inek, yemek, süt diyebiliyorum. Doğumgünümden birkaç gün önce de parmağımın tam da burun deliklerine göre olduğunu keşfettim. O gün bugündür parmak burunda. Babamın kuzeninin de çocuklarından birisi bunu keşfetmiş, 've o parmak üç yıl boyunca oradan çıkmadı, kolay gelsin' demiş. Ben mi? Parmağım mutlu, niye sorun olsun ki? Ama bir gün anneme bu resim yüzünden çok kızacağım da kesin...Eveily teyze ve Marco amcaya da çok teşekkür, resim Marco amcanın marifeti.
I have learned several signs since I've been to daycare. Now I can say cat, dog, cow, eat, milk in sign language. Since a few days before my birthday I have discovered my finger perfectly fits to my nose. My dad's cousin said, her middle daughter had the finger there for three years after the discovery. Me? I am happy. We thank Tia Eveily and Tio Marco for this special photo (and many others)
No comments:
Post a Comment